Het Dorpshuus blijft aan de weg timmeren en heeft een leuke wandeling uitgezet langs kunstobjecten in Heino.

In deze tijd wandelen veel mensen, maar hoe leuk is het als je onderweg nog wat cultuur kunt opsnuiven.

Deze wandeling van ongeveer 2,5 km. start en eindigt bij het Dorpshuus Heino en kost € 3,00

Naast de routebeschrijving krijg je ook een koffie-to-go met wat lekkers.

De route en de bon voor koffie-to-go is beschikbaar op maandag- en dinsdagmorgen en op vrijdag.

Meneer Potma heeft de meeste van deze beelden in hout uitgesneden. En deze staan in de vitrine in het Dorpshuus. Als we weer open zijn, kunt u deze komen bekijken.

Boompraat van de oude plataan bij huis ter Heyne

Hier sta ik dan, de Oude Plataan aan de Statenweg, voor de deur van Huis ter Heyne.
Als piepklein boompje stond ik daar al aan de zandweg zo rond 1800,
de tijd dat de Fransen hier nog de baas speelden.
Vóór mij een prachtig park met een herenhuis dat dienst deed als Hervormde Pastorie, maar in 1810 al werd gesloopt.
Gelukkig werd een nieuwe pastorie gebouwd en later daarnaast nog een gebouw Vrede.

Veel bewoners heb ik zien komen en gaan, ook de vrolijke jeugd, meisjes en jongens die Vrede bevolkten.
Het was me allemaal zo vertrouwd. Ik hoorde er gewoon bij.
Hoe oud ik ben? Ik zou het niet weten.
Er is wel een methode om dat te bepalen, maar daar voel ik helemaal niets voor.
Ze zagen je stam door en tellen de jaarringen.
Nou, niet aan mijn stam! Ik ben veel te vitaal.

Laatst schrok ik mij een ongeluk. Een meneer stond met een meetlint om mijn lijf te friemelen.
Maar tot mijn opluchting hoorde ik hem mompelen: Omtrek 3 meter 30, doorsnee één meter dertig.
OpP een rampzalige dag in de jaren vijftig kwamen boze mannen met machines en mokers en Pastorie en Vrede verdwenen onder veel geraas.
Ik vreesde voor mijn bestaan, trilde vanaf mijn wortels tot in de nerven van mijn bladeren.
Mijn stam was bedekt met klimop.
Toen dit er werd weggehaald, bleek ik vol met bulten en schilfers te zijn bedekt: overgehouden van de emotie.
Maar gelukkig; wijze mannen besloten dat ik en al de andere bomen moesten blijven.

Als spoedig verrees een mooi groot en vriendelijk ogend gebouw; de Maat genaamd, en daar vlakbij een aantal leuke kleine huisjes.
De bewoners waren al wat oudere mensen en ik genoot van deze nieuwe buren.

Boven in mijn stam heb ik een holte.
Dat is mijn oog. Daarmee kan ik De Maat observeren.
Vogeltjes bezoeken mijn oog wel eens en ja dan krijg ik wel eens een ‘vuiltje’ in mijn oog.
Helaas komt ook hier weer een einde aan de bewoning.
Dan sta ik voorlopig weer eenzaam aan de straat…
Maar mij krijgen ze niet kapot. Ik ben nog fit en tooi me elk voorjaar weer met frisse jonge blaadjes.

Mensen van De Maat, het ga jullie goed in de andere woning:
Vergeet niet de oude Plataan aan de Statenweg.

Doei…
(afgeluisterd door M.M. Pouw)